Tips om je droombaan of droombedrijf te creëren
Direct Toegang
X
Tips om je droombaan of droombedrijf te creëren
50% Complete
Vul je naam en e-mailadres in en ontvang het gratis eBook

Page content

article content

Klant Leila breekt uit de gouden kooi en vertelt haar ervaring…

“Benoem een succes uit je professioneel leven. Iets waar je met een goed gevoel aan terugdenkt omwille van je eigen bijdrage aan dat verhaal. Zaken waar je trots op bent”, vroeg Katrin me tijdens de VIP-coaching …

Ik glimlachte. Ik had zowat het grootste gedeelte van mijn leven tussen burn en bore out vertoefd. Dat ik nu dagelijks ’s ochtends terug kon opstaan zonder vermoeid en depressief terug neer te vallen vond ik elke keer een succes.

Ik sloot m’n ogen, ademde diep in. Een wervelwind aan gedachten slingerde voorbij. Eentje bleef terugkomen: dat laatste project, vlak voor ik ondernemer werd.

Eerst begreep ik het niet. Dat was toch geen succesverhaal? Het project was immers een grote flop geweest. Het was compleet gekanteld. Niet voltooid. Deadlines niet gehaald. Contracten niet vernieuwd. Drie project managers heb ik op 6 maanden tijd zien komen zonder en gaan met een burn-out… Er waren intriges geweest, politieke spelletjes, geroddel, manipulatie, racisme, seksisme, machtsmisbruik, bedrog, leugens,… Ik had m’n ogen niet geloofd. Wellicht daarom dat het zo lang duurde eer ook ik de handdoek in de ring gooide.

De oorzaak? Simpel.

Ik zat niet op mijn plaats. Ik deed niet wat de bedoeling was voor mij. Bepaalde aspecten van mezelf kon ik niet ontplooien. En ik had het niet door. Of, ik dacht dat het zo hoorde: elke dag afzien. In ruil voor een vast maandelijks medium-loon, bedrijfswagen, tankkaart, gsm, laptop, hospitalisatieverzekering, tandverzorging, maaltijdcheques en 30 verlofdagen. Wat had ik te klagen?

De aanleiding? Iets complexer.

Ik had het hotel geboekt met de meeste palmbomen, het mooiste zwembad en de beste 24/7 room service. Dat ik hierdoor op een taxi-rit van 1 uur van Cyber City in Kuala Lumpur, het Silicon Valley van Maleisië, zat, daar waar de kantoorgebouwen van mijn klant zich bevonden, kon mij geen barst schelen. Al maanden liep het project niet, en ik had een zinkend gevoel dat het niet ging lukken.  Het zou de eerste keer zijn dat ik de leiding had over een project dat compleet zou falen. Op z’n minst zou ik mezelf fysiek comfort gunnen.

Die avond leidde ik een belangrijke telemeeting. Een tiental stakeholders zouden van de partij zijn. Ik keek er niet naar uit…

Ik had de technische leiding over een grote verandering wereldwijd in de netwerkinfrastructuur van een multi-national met locaties in 70+ landen verspreid over 5 werelddelen. Ik vergaderde met VIP’s en voelde me compleet bored-out-of-my-mind. Ik was ‘gedropt’ geweest in een project dat al 1,5 jaar in crisis was. De klantenrelatie stond op een laag pitje toen ik erbij kwam. Ik voelde dat er iets niet pluis was. De manier waarop sommige VIP’s mij benaderden… ik kon mijn vinger er niet opleggen, maar iets in hun stem, de woordkeuze, intonatie… Wat niet werd gezegd, was toch aanwezig. Alleen kon ik niet scherp genoeg zien wat het was. Het voelde vijandig. Ik werd doodmoe van dit soort spelletjes.

Is dit nu later? Als je groot bent?

De eerste jaren had ik werken voor een multinational die IT diensten verzorgt aan andere multinationals wel interessant gevonden. Het is echt anders dan KMO’s. Boeiend was het om een kijkje te nemen achter de schermen van zulke economische reuzen. Ik was gestart als Helpdeskagent, en 10 jaar later zat ik als Transformation Consultant op business trip in hartje Azië.

Mijn ego kreeg hier een kick van, en mijn hart een kick-in-the-nuts.

Echter zou dat besef pas veel later komen. Ik was een workaholic, kon niet rusten, liep mezelf voorbij, en was hierdoor zeer geliefd bij sommige managers die de moeilijkste – en in mijn toenmalige mindset interessantste – projecten naar mij toe schoven. Ik groeide zo snel door binnen het bedrijf, dat mijn loon achterop hinkte. Interne administratieve problemen zorgden ervoor dat de beloofde loonsverhogingen die bij mijn nieuwe jobtitels hoorden langdurig op zich wachten. Anderen met een gelijkaardige functie hadden vaak het dubbele van mijn loon. De structuur van de organisatie kon niet volgen met de ontwikkeling die het bedrijf zelf faciliteerde voor mij. Ik groeide sneller dan mijn werkgever dat deed, en ik had het gevoel hiervoor afgestraft te worden.

Om mijn frustratie hierover te sussen, besloot ik dit te compenseren door voor meer comfort te kiezen op mijn business trips.

Uitgeput hing ik in de sofa van mijn junior suite toen de telemeeting afliep. Twee VIP’s hadden erg veel kritiek gehad op de kwaliteit van het werk van mijn teams. Met laptop op schoot was ik nog snel mijn hoofd aan het leegtypen om niet te vergeten wat op de meeting was gezegd, toen ik besefte dat de verbinding nog open stond op mijn telefoon.

Ik was niet de enige aan de lijn. Ik spitste mijn oren. En viel bijna flauw.

Ik was getuige van hoe de twee VIP’s lachten om de ernst waarmee ik had geantwoord op hun vragen. Hun plan was gelukt, zegden ze. Ze hadden druk kunnen zetten. Hun vragen zouden het project met genoeg vertragen om de contractuele deadline te missen. En dat was de bedoeling. Vanwege de strategie.

Welke strategie? Impulsief en in shock verbrak ik de verbinding. Koortsachtig dacht ik na… Had ik dat wel goed verstaan? Waarom wilden mijn klanten hun eigen project saboteren? Hadden zij er groter voordeel bij op die manier?

Ik belde mijn manager die mijn redenering bevestigde: als wij de deadline niet haalden, dan kreeg de klant een forse som terugbetaald. Zeven cijfers, die som. “Doe maar alsof je van niks weet,” had hij gezegd, “Jouw loon ligt er op het einde van de maand, ongeacht.”

Het gonsde in mijn hoofd. Het stormde in mijn hart.
Waar was ik in godsnaam mee bezig?

Er brak iets in mij.
Ik was er klaar mee.
Bijna twee jaar heb ik thuis gezeten. Ziek. Dodelijk vermoeid. Kapot van de stress. Triest. Kwaad. Razend. Op die klant. Op mijn werkgever.  Op de wereld.  Op het ‘systeem’. Het systeem was rot. Waarom bleven we met z’n allen gewoon verderdoen alsof er geen alternatief bestond?

Nog een laatste keer heb ik onderhandeld met mijn werkgever. Om te mogen vertrekken. Terugblikkend klinkt het absurd natuurlijk. Maar ik was bang (!) toen ik mijn ontslag gaf, en voelde me schuldig. Vooral toen ik werd gesmeekt om te blijven. Even dacht ik hun toestemming nodig te hebben.

Ik was een Valuable Resource, werd gezegd.
Ja. Juist daarom.
Het was voorbij. Mijn weg lag elders voortaan. Ik voelde het in elke cel van mijn lichaam.

Het laatste bod van de multinational die mij zoveel avontuur en lessen had gegeven, was 57% salarisverhoging, en ik ‘mocht’ de tijd te nemen die nodig was, maar alsjeblief wel terugkomen. Mijn sidderend doch onverschrokken hart wist echter gewoon: Nee.

Nee!

Als kind had ik nooit goed geleerd hoe en wanneer ‘nee’ te zeggen. Er was zo vaak, zo lang en structureel over mijn grenzen geweest. Stel je voor: hooggevoelig in een strenge katholieke school. Niet aan élke verwachting voldoen, betekende niet goed genoeg zijn. Ik was geprogrammeerd om tegen iedere uitdaging die op mijn pad kwam automatisch ‘ja’ te zeggen. Ik moest immers bewijzen dat ik goed genoeg was. Zonder in te checken of mijn lichaam mee was. Wat een kluwen van belemmerende overtuigingen. En wat had dit een gigantische impact gehad. Op elk niveau van mijn volwassen leven, zo bleek. Ik was grenzeloos op mijn werk en in mijn relaties. Het was nooit goed genoeg. Van rusten kreeg ik stress. En áls ik dan toch uitzonderlijk ‘nee’ zei, ging dat gepaard met schuldgevoelens, angst, agressie en verlies van contact met mezelf en de ander.

Deze specifieke ‘nee’, betekende veel voor mij.
Deze ‘nee’ was een XXXL en paste perfect.
Het was het begin van een grote ‘ja’. Tegen mezelf, mijn gezondheid en mijn sanity.

Intussen had ik een hele reeks opleidingen in persoonlijke ontwikkeling achter de kiezen – die verrukkelijke ThetaHealing techniek! – en ik wist wat ik vervolgens wilde doen.

Ik dacht, foert. Ik spring.

Ik dacht, ik kan maar beter beginnen bouwen aan iets dat echt gewoon klopt voor mij, hoe onwaarschijnlijk onbereikbaar het ook lijkt, dan blijven doen wat zonder enige twijfel naar innerlijke waanzin leidt.

  • What if I fall?
  • Oh, my darling, but what if you fly?

En ik sprong. En ik dacht: Waa! Hopelijk verschijnt hier ergens een vangnet want dat ondernemen gaat wel hard!

Maar geen vangnet te zien.
Zeer onverwacht waren het mijn vleugels die verschenen.

Waar ik vroeger succes definieerde als iets dat gevalideerd werd van buitenaf door een ander, ontdekte ik een andere waarheid over succes. Succes is voor mezelf. Alleen op die manier kan ik het beste van dienst zijn in onze samenleving en iets voor anderen betekenen. Voor mij is succes: me elke dag goed voelen in mijn lichaam, mensen helpen om zich te ontwikkelen en te bevrijden, de vreugde van groei en welzijn vieren, mijn leven en werk zodanig organiseren dat ik zo gelukkig en productief mogelijk ben. Het is waar míjn hart van zingt.

Katrin keek me ontroerd aan.
“Innerlijk leiderschap”, zei ze met een fonkeling in de ogen.

Dit is mogelijk het grootste succesverhaal van mijn leven. Het verhaal waarin ik leerde ‘nee’ te zeggen tegen wat mijn energie wegzuigt. Ik leerde over zelfrespect, respect voor anderen, samenwerken, verschillende culturen, eerlijkheid, mannen, én vrouwen, geld, corporations, eigenwaarde, en nog zoveel meer.

Dat bedrijf – wij waren 12 jaar samen geweest – was een gigantische, en soms groteske leerschool. En ik ben onherroepelijk afgestudeerd. De vervulling en vrijheid die ik nu als ondernemer ervaar, zijn voor mij het bewijs dat ik met grootste onderscheiding was geslaagd.

Leila is zaakvoerster van PrachtWerk en helpt hooggevoelige ondernemers met het opruimen van onbewuste overtuigingen die de groei van hun bedrijf tegenhouden.

En jij? Zit jij ook in de ‘gouden kooi’?

Wil je je carrièrepaspoort kennen, zodat jij weet welke ingrediënten jij nodig hebt om (weer) energie te krijgen van je werk? Bekijk dan ons programma In 5 stappen weten wat ik wil’.  Je kan dit programma betalen met loopbaancheques, waardoor je 8 u coaching krijgt voor €80. Contacteer ons voor een gratis telefonisch kennismakingsgesprek.

De uitkomst kan zijn dat je:

  • toch beslist om te blijven en anders naar je job en je bedrijf gaat kijken
  • beslist intern een andere functie te gaan doen
  • voelt dat het tijd is om een andere omgeving op te zoeken, zij het in dezelfde functie
  • de knoop doorhakt voor een ander bedrijf én een andere functie, om eventueel het pad van         ondernemerschap te bewandelen
  • Leila volgde VIP-coaching,omdat ze een grondige begeleiding wilde in het ondernemerschap. Deze coaching komt in aanmerking voor KMO-portefeuille. Je leest er hier meer over.
    Per jaar kunnen 15 mensen dit programma volgen bij Katrin.
    Contacteer ons voor een gratis telefonisch kennismakingsgesprek (vermeld dat je interesse hebt in VIP-coaching)

Onze filosofie
We werken vanuit de filosofie van Personal Branding. Wat dit is, waarom het steeds belangrijker wordt en hoe je er zelf mee aan de slag kan, lees je in het gratis eBook Personal Branding, wat je ontvangt door je naam en mailadres hieronder in te vullen.

Comment Section

0 reacties op “Klant Leila breekt uit de gouden kooi en vertelt haar ervaring…

Plaats een reactie


*